به نام خدا

مناجات پير انصار (قسمت دوم)

الهي هر كه تو را شناخت و علم مهر تو افراخت هر چه غير از تو بود بينداخت.

آنكس كه ترا شناخت جانرا چه كند                    فرزند و عيال و خانمان را چه كند

ديوانه   كني هر دو جهانش  بخشي                    ديوانه  تو هر دو جهان  را چه كند

الهي هر كه ترا شناسد كار او باريك و هر كه ترا نشناسد راه او  تاريك، تو را شناختن از تو رستن است و بتو پيوستن از خود گذشتن است.

الهي بر من آراستي خريدم و از هر دو جهان دوستي حضرت تو گزيدم.

الهي اگر طاعت بسي ندارم در هر جهان جز تو كسي ندارم.

الهي تا بتو آشنا شدم از خلق جدا شدم و در هر جهان شيدا شدم نهان بودم و پيدا شدم.

الهي از بنده با حكم ازل چه برآيد و بر آنچه ندارد چه بايد. كوشش بنده چيست؟ كار خواست تو دارد، بجهد خويش نجات خويش كي تواند؟

الهي اي سزاي كرم و اي نوازنده عالم، نه بآخر شاديست نه با ياد تو غم، خصمي و شفيعي و گواهي و حكم.

الهي تو دوستان را بدشمنان مينمائي، درويشان را غم و اندوه دهي، بيمار كني و خود بيمارستان كني، درمانده كني و خود درمان كني، از خاك آدم كني و با وي چندان احسان كني، ناخوردن گندم با وي پنهان كني، و خوردن آن در علم غيب پنهان كني، آنگه او را زندان كني و سالها گريان كني، جباري تو كار جباران كني، خداوندي تو كار خداوندان كني، تو عتاب و جنگ همه با دوستان كني.

الهي از پيش خطر و از پس راهم نيست، دستم گير كه جز تو پناهم نيست.

الهي دستم گير كه دست آويز ندارم، و عذرم بپذير كه پاي گريز ندارم.

الهي خود را از همه به تو وابستم، اگر بداري ترا پرستم و اگر نداري خود پرستم نوميد مساز بگير دستم.

الهي اي دور نظر و اي نيكو حضر و اي نيكوكار نيك منظر، اي دليل هر برگشته، و اي راهنماي هر سرگشته، اي چاره ساز هر بيچاره و اي آرنده هر آواره، اي جامع هر پراكنده و اي رافع هر افتاده دست ما گير اي بخشنده بخشاينده.

الهي كار آن دارد كه با تو كاري دارد، يار آن دارد كه چون تو ياري دارد، او كه در هر دو جهان ترا دارد هرگز كي ترا بگذارد.

الهي در سر گريستني دارم دراز، ندانم از حسرت گريم يا از ناز، گريستن از حسرت بهر يتيم و گريستن شمع بهر ناز، از ناز گريستن چون بود اين قصه ايست دراز.

الهي يك چند بياد تو نازيدم، انيم بس كه صحبت تو ارزيدم.

الهي نه جز از ياد تو دل است نه جز از يافت تو جان، پس بيدل و بيجان كي توان؟

الهي ياد تو در ميان دل و زبان است و مهر تو در ميان سر و جان.

الهي شاد بدانيم كه اول تو بودي و ما نبوديم، كار تو درگرفتي و ما نگرفتيم، قسمت خود نهادي و رسول خود فرستادي.

الهي هر چه بي طلب بما دادي بسزاواري ما تباه مكن، و هر چه بجا ناكردي از نيكي بعيب ما از ما بريده مكن و هر چه سزاي ما ساختي بناسزائي ما جدا مكن.

الهي آنچه ما خود كشتيم به بر ميار و آنچه تو ما را كشتي آفت ما از آن بازدار.

 

                                                                                      برگرفته از كتاب مناجات خواجه عبدالله انصاري

                                                                                      تالیف: منصورالدين خواجه نصيري

                                                                                       گردآورنده: فرشاد رضاخانلو

                                                                                       www.javdaneh.com

 

 

 

    مطلب بعد  مطلب بفرستید     بالای صفحه صفحه اصلی

 

 
   

نام كاربر :

کلمه عبور :

 

 

Copyright 2005 :: Javdaneh. All rights reserved.
Web Development Partner :
Design Group , Best View : 1024x768 pixels