به نام خدا

 مناجات پير انصار (قسمت سوم)

 

الهي از نزديك نشانت ميدهند و برتر از آني و دورت پندارند و نزديكتر از جاني موجود نفسهاي جوانمرداني، حاضر دلهاي ذاكراني، ملكا تو آني كه خود گفتي و چنانكه گفتي آني.

الهي در اين درگاه همه ما نيازمند روزي باشيم كه قطره از شراب محبت بر دل ماريزي تا كه ما را بر آب و آتش بر هم آميزي.

الهي ديگران مست شرابند و من مست ساقي، مستي ايشان فاني است و از من باقي.

مست  توام   از  جرئه  و  جام  آزادم                    مرغ  توام  از  دانه  و  دام  آزادم

مقصود من از كعبه و بتخانه توئي تو                    ورنه من از اين هر دو مقام آزادم

الهي روزگاري ترا مي جستم نيافتم، اكنون خود را ميجويم و ترا ميابم.

الهي تا از مهر تو اثر آمد ديگر مهر ما بسر آمد.

الهي اي مهربان فريادرس، عزيز آن كس كه او با تو يك نفس، نفسي كه آنرا احجاب نايدار پس.

الهي گهي بخود نگرم گويم از من زارتر كيست، گهي بتو نگرم گويم از من بزرگوارتر كيست.

الهي اي سزاي كرم، اي نوازنده عالم، نه با وصل تو اندوه و نه با ياد تو غم.

الهي اداي شكر ترا هيچ زبان نيست و درياي فضل ترا هيچ كران نيست و سر حقيقت تو بر هيچكس عيان نيست، هدايت كن بر ما رهي كه بهتر از آن نيست.

يا  رب  زره  راست نشاني خواهم                    از باده آب و خاك جاني خواهم

از نعمت خود چو بهره مندم كردي                    در شكر گزاريت زباني خواهم

الهي ما از غافلانيم نه از كافرانيم، نگاهدار نا پريشان نشويم و در راه آر تا سرگردان نشويم.

الهي پسنديدگان ترا بتو جستند و به پيوستند، ناپسنديدگان تو را بخود جستند و بگسستند نه او كه پيوست بشكر رسيد، نه او كه گسست بعذر رسيد.

الهي اين همه نوازش از تو بهره ماست كه در هر نفس چندين سوز و نور، غايت تو پيداست چون تو مولائي كراست؟ و چون تو دوست كجاست؟

الهي خود كردم و خود خريدم، آتش بر خود خود افروز انيدم، از دوستي آواز دادم، دل و جان را فراناز دادم، اكنون كه در غرقابم دستم گير كه گرم افتادم.

هر روز من از روز پسين ياد كنم                    بر  درد   گنه   هزار   فرياد  كنم

از ترس گناه خود شوم غمگين باز                    از رحمت او خاطر خود شاد كنم

الهي چه ياد كنم كه خود همه يادم، من خرمن نشان خود فرا باد دادم، ياد كردن كسب است و فراموش نكردن زندگاني وراي دو گيتي و كسب است چنانكه داني.

الهي چندي به كسب تو ياد تو ورزيدم، باز يك چندي بياد تو را نازيدم، اكنون كه ياد بشناختم خاموش گرديدم، چون من كيست كه اين مرتبت را بسزيدم، فرياد از ياد باندازه و ديدار بهنگام و از آشنائي به نشان و دوستي به پيغام.

الهي كار آن كس كند كه تواند، عطا آن كس بخشد كه دارد، پس بنده چه تواند و چه دارد؟

الهي تو دوختي من در پوشيدم و آنچه در جام ريختي نوشيدم، هيچ نيايد از آنچه كوشيدم.

الهي چون تو توانائي كرا توان است، در ثناء تو كرا زبان است و بي مهر تو كرا سروجان است.

الهي بشناخت تو زندگانيم، به نصرت تو شادانيم، بكرامت تو نازانيم و بعزت تو عزيزانيم.

الهي ما بتو زنده ايم هرگز كي ميريم، ما كه بتو شادانيم كي انوهگين شويم، ما كه بتو نازانيم چون بي تو بسر آريم، ما كه بتو عزيزيم هرگز چون ذليل شويم.

الهي چه غم دارد كه تو را دارد و كرا شايد كه تو را نسايد، آزاد آن نفس كه بياد تو بازان و آباد آن دل بمهر تو نازان و شاد آن كس كه با تو در پيمان است.

ما را سر و سوداي كس ديگر نيست                    در عشق تو  پرواي كس ديگر نيست

جز  تو  دگري  جاي  نگيرد  در  دل                   دل جاي تو شد جاي كس ديگر نيست

الهي هر كه تو را جويد اينقدر رستخيزي بايد يا به تيغ ناكامي او را خون ريزي بايد، هر كه قصد تو كند روزش چنين است يا بهره درويش خود چنين است.

الهي همگان در فراق ميسوزند و دوستدار در ديدار، چون دوست ديده ور گشت دوستدار را با شكيبائي چه كار؟

 

                                                                                      برگرفته از كتاب مناجات خواجه عبدالله انصاري

                                                                                      تالیف: منصورالدين خواجه نصيري

                                                                                       گردآورنده: فرشاد رضاخانلو

                                                                                       www.javdaneh.com

 

 

 

  مطلب بعدنظر سنجی   بالای صفحه صفحه اصلی

 

 
   

نام كاربر :

کلمه عبور :

 

 

Copyright 2005 :: Javdaneh. All rights reserved.
Web Development Partner :
Design Group , Best View : 1024x768 pixels