به نام خدا

مناجات پير انصار (قسمت هفتم)

خدايا وسيلت به تو هم توي، اول تو بودي و آخر هم توئي.

تا در ره عشق  او  كجرد نشوي        هرگز ز خود خويش بيخود نشوي

دنيا همه بند تو است بر درگه او        در بند  قبول  باش  تا  رد   نشوي

الهي اي ميهمن اكرم، اي اي محتجب معظم، اي متجلي به كرم، اي قسام پيش از لوح و قلم بادا روزي كه باز رهم از زحمت حوا و آدم، آزاد شوم از بند وجود و عدم، از دل بيرون كنم اين حسرت و ندم و با دوست بياسايم يك دم.

الهي اي نزديكتر به ماازما، مهر بانتر از ما به ما، نوازنده ما بي ما، بكرم خويش نه بسزاي ما هر چه كرديم تاوان برما، هر چه تو كردي باقي بر ما، هر چه كردي بجاي ما، بخود كردي نه سزاي ما.

الهي اي حجت را ياد و انس را يادگار، خود حاضري ما را جستن چه كار؟

الهي هر كسي را اميدي و اميد رهي ديدار، رهي را بي ديدار نه به مزد دنيا زاست نه با بهشت كار

الهي اي مهربان فرياد رس، عزيز آن كس كه با تو يك نفس، اي يافته و يافتني از مريد چه نشان دهند جز بي خويشتني، همه خلق را محنت از دوري است و مريد را از نزديكي همه را تشنگي از نايافت آب و مريدار از سيرابي.

الهي يافته ميجويم، با ديده ور ميگويم چه جويم كه دارم، كه بينم چه گويم، شيفته اين جست و جويم، گرفتار اين گفت و گويم.

تا جان دارم غم تو را غمخوارم           بي جان غم عشق تو به كس نسپارم

الهي تو موجود عارفاني، آرزوي دل مشتاقاني، يادآور زبان مداحاني، چونت نخوانم كه نيوشنده آواز را عياني، چونت نستايم كه شاد كننده دل بندگاني، چونت ندانم كه زين جهاني، چونت دوست ندارم كه عيش جاني.

يا رب  ز شراب  عشق سر مستم كن        در عشق خودت نيست كن و هستم كن

از هر چه ز عشق خود تهي دستم كن        يكباره   به    بند   عشق   پابستم   كن

الهي تابنده را خواندي بنده در ميان مردم تنهاست و تا گفتي بيا هفت اندام او شنواست از آدمي چه آيد قدر او پيداست، كيسه تهي و بادپيماست، اين كار پيش از آدم و حواست، و عطا بيش از خوف و رجا است اما آدمي بسبب ديدن مبتلاست، به ناز كسي است كه از سبب ديدن رهاست و با خود به جفاست.

اي  دوست بجملگي  تو  را  گشتم من    حقا كه در اين سخن نه ذوق است و نه فن

گر تو ز خودي خود برون جستي پاك     شايد   صنما     بجاي    تو  هستم     من

الهي اگر كسي ترا بطلب يافت من خود طلب از تو يافتم، اگر كسي ترا به جستن يافت من بگريختن يافتم.

خداوندا چون وجود تو پيش از طلب و طالب است طالب از آن جهت در طلب است كه بيقراري بر او غالب است، عجب آنست كه يافت نقد شد و طلب بر نخاست، حق ديده ور شد و پرده عزت بجاست.

الهي چه شود كه دلم را بگشائي و از خود مرهمي بر جانم نهي، من سود چون جويم كه دود ستم از مايه تهي، نگر كه بفضل خود افكني مرا در روز بهي.

الهي نسيمي از باغ دوستي دميد دل را فدا كرديم، بوئي از خزينه دوستي يافتيم بپاد شاهي بر سر عالم ندا كرديم. برقي از مشرق حقيقت تافت آب گل كم انگاشتيم.

الها هر شادي كه بي تو است اندوه است، هر منزلي كه نه در راه تو است زندان است هر دل كه نه در طلب تو است ويران است. يك نفس با تو بدو گيتي ارزان است يك ديدار از تو بهزار جان رايگان است.

تا دلم فتنه بر جمال تو شد               بنده حسن ذوالجلال تو شد

الهي چه زيباست ايام دوستان تو با تو و چه نيكو است معاملت ايشان در آرزوي ديدار تو چه خوش گفت و گوي ايشان در راه جست و جوي تو، آن ديده كه ترا ديد به ديدن جز تو كي پردازد و آن جان كه با تو صحبت يافت با آب و خاك چند سازد؟

الهي آب عنايت تو بسنگ رسيد، سنگ بار گرفت، از سنگ ميوه رست ميوه طعم و مزه گرفت.

 

                                                                                      برگرفته از كتاب مناجات خواجه عبدالله انصاري

                                                                                      تالیف: منصورالدين خواجه نصيري

                                                                                       گردآورنده: فرشاد رضاخانلو

                                                                                       www.javdaneh.com

 

 

 

 مطلب بعدمطلب بفرستید     بالای صفحه صفحه اصلی

 

 
   

نام كاربر :

کلمه عبور :

 

 

Copyright 2005 :: Javdaneh. All rights reserved.
Web Development Partner :
Design Group , Best View : 1024x768 pixels