بزرگداشت حافظ مصادف با روز 20 مهر ماه

 

 

دیوان حافظ در میان تمام آثار منظوم فارسی از همه بیشتر خوانده می شود ونام او از تمام سخنوران فارسی بیشر بر سر زبانهاست.

 حافظ همه مردم را با گونه گونگی های عقول و افکار و میزان شناخت و معرفتشان به خود جذب می کند. اولین کتاب شعری که بعد از قرآن و کتب ادعیه به خانه های مردم فارسی زبان وارد می شود دیوان حافظ بوده و هست. حافظ را از کار خود و مردم روزگار خود را که در واقع از جهت بشرت نمونه هایی از مردم روزگارانند، در اشعار خود به محک، نقد و سنجش می زند. و بخصوص آنچه حافظ با آن مخالف است ریاکاری و دورنگی و دورویی و بدرفتاری در پندار و گفتار است.

 گوته شاعر و سراینده بزرگ آلمانی که به شکوه و بزرگی حافظ آگاهی کامل داشت و کتاب معروف خود (دیوان غربی و شرقی) را با الهام از حافظ سروده است.

 نام حافظ محمد است و کلمه حافظ هم عنوان مشهور اوست. زیرا حافظ کامل قرآن بوده است و لقب او را اغلب مورخان شمس الدین نوشته اند.

 

 در مورد نام پدر و جد حافظ روایت های مختلف است. در بعضی منابع نام پدر حافظ بهاءالدین ذکر کرده اند که به احتمال زیاد لقب او بوده است. ولی حافظ به خط خود که تحقیقاتی هم روی آن انجام شده و دست خط حافظ می باشد از جمله آنها نسخه ای از چند مثنوی امیر خسرو دهلوی است و بسال 756 هجری کتابت شده است و حافظ خود را محمد ابن محمد ابن محمد ملقب به شمس الحافظ شیرازی معرفی کرده است. پس نام خود او محمد و پدر و جدش هر سه نفر محمد نام داشته اند.

نیاکان حافظ اصلاً از کوپای اصفهان بوده اند و جد او که بازرگان بوده به شیراز آمده و در محله مشهور به دروازه اصفهان خانه و حجره تجارت داشته و برای پسرش بهاءالدین که پدر حافظ بوده زنی از کازرون گرفته و او دارای چندین پسر شده است. که ایشان را به مشاغل مختلف سپرده و برادران حافظ که از او بزرگتر بودند هر یک در شغلی و محلی از هم جدا افتادند و بعد از اینکه پدر وفات یافت حافظ که از همه کوچکتر بوده نزد مادر خود ماند و تهی دستی و یتیمی را تجربه کرد.

 حافظ به اقتضای وضع زندگی خانواده در کودکی و نوجوانی به مدرسه نمی رفت و خواندن و نوشتن را در خانه از پدر آموخت و پس از یتیم شدن برای امرار معاش ناچار بود به کار مشغول شود و هنوز نوجوانی تازه سال بود که در دکان نانوایی محله به خمیرگیری مشغول شد.

 اما بر اثر شوقی که به کسب علم و تحصیل و کمالات داشت، همینکه اندکی از عسرت زندگی کاسته شد خود را با مدرسه محلی آشنا ساخت و مدتی چنانکه رسم زمان بود هر بامداد پیش از ساعت کار روزانه در مکتب درس گرفت.

 

 وفات حافظ در اواخر سال 791 بوده است.

 

 

 

ما نگوییم و بد و میل به ناحق نکنیم

جامه کس سیه و دلق خود ازرق نکنیم

          عیب درویش و توانگر به کم و بیش بد است

                                                            کار بد مصلحت آن است که مطلق نکنیم

          رقم مغلطه بر دفتر دانش نزنیم

                                                           سر حق بر ورق شعبده ملحق نکنیم

          شاه اگر جرعه رندان نه به حرمت نوشد

                                                           التفاتش به می صاف مروق نکنیم

          خوش برانیم جهان در نظر راهروان

                                                          فکر اسب سیه و زین مغّرق نکنیم

          آسمان کشتی ارباب هنر می شکند

                                                         تکیه آن به که بر این بحر معلّق نکنیم

          گر بدی گفت حسودی و رفیقی رنجید

                                                         گو تو خوش باش که ما گوش به احمق نکنیم

 

حافظ از خصم، خطا گفت نگیریم بر او

ور به حق گفت، جدل با سخن حق نکنیم

 

ازرق= کبود نیلگون

مروق= صاف شده صافی شراب بی درد

 

گردآوری پروین عابدینی

www.javdaneh.com

 

 

 
 
 
 
 
 
 
 
   

درباره ما               صفحه اصلی

 

نام كاربر :

کلمه عبور :

 

Copyright 2005 :: Javdaneh. All rights reserved.
Web Development Partner :
Design Group , Best View : 1024x768 pixels